حضور

انهایی که خویش را یافته اند

حضور

روزی غمین و خسته از غربت ،نادیده میهمانت شدم

از لطف حرف ها ،گفتگوها نا خواسته حیرانت شدم

دل ها به هم نزدیک و اندیشه ها زیبا و احساس هم

انگار از سال‌های دور آشنایی که زار و پریشانت شدم

راه دراز و فاصله بسیار میان من و تو بست نشسته

به خیالم همینجایی که نادیده، مست چشمانت شدم

از حضور شیرین تو حالم خوب خوب است در این غربت

آنچنان غرق تو گشتم که توان گفت محرمی از جانت شدم

ط¨ظ„ع© طھظ…

نیستی اما ...انهایی که خویش را یافته اندنیستی اما ...تو نیستی ...اما هستی ...تو دوری ...اما نزدیکی ..خیالی ..اما واقعی...تو هرکه هستی ...هرچه هستی ....در نهان خانه قلبم بی صدا بنشستی ..روز از تو خیال بینم و ..شب از تو خواب...گاه چون رودی زلالی و گاه چون سراب تو مرا زنده کردی در این کویر ..همچون گل مرداب ..در تاریکی غربت گم شده بودم ...تو برایم شدی اما ...روشنایی آفتاب ..و دلم می‌خواهد...بی پرده و پاک فریاد برآرم...معشوقه و خیال و سراب و آفتاب من ای یار دور از من ....و در خواب من ..دوستت دارم ..

چرا با من

انهایی که خویش را یافته اند

چرا با من

از تو جان گرفتم، از تو شعرها گفتم ،چرا با من نمی‌گویی

چرا با من نمیخوانی ،چرا با من نمیخندی، چرا با من نمیپویی

تا نا کجا رفتم ،در جهان ناشناخته کاویدم، به هرجایی دویدم

چرا با من نمی‌خواهی ،جهان را بیابی تو، چرا با من نمیجویی

ط¨ظ„ع© طھظ…

ترس

انهایی که خویش را یافته اند

ترس

ترس آن دارم نگویی دوستت دارم ؛بروی
دانسته یا ناخواسته دهی آزارم ؛ بروی
تو که میدانی گر بمانی یا نمانی باز هم
بی تو نتوانم و تا دست زسرت برندارم؛بروی
هیچ یاد من عاشق مهجور دل آزرده نکنی
تا که من عاشق شوم وتو را یاد آرم؛بروی

ط¨ظ„ع© طھظ…

با یادت

انهایی که خویش را یافته اند

با یادت

امروز روز تویی است که مرا در هیاهوی غریت رها کردی ...امروز دمادم یادت در ذهنم رقص و پایکوبی می‌کند و قلبم از غصه نبودنت در حال سوگواریست ....آرام و بی صدا رفتی ...و اکنون فرسنگ ها دور از اینجا، تنها باید با یادت سپری کرد ...

به امیدی که برگردی ...

ط¨ظ„ع© طھظ…